Vrijwilligers werk doen, iets waar ik vaak aan had gedacht maar waar het eigenlijk nog nooit echt van was gekomen. Waarom niet? Ik heb eigenlijk geen idee. Ik hou ervan om anderen te kunnen helpen, genoot van tijd doorbrengen met opa en oma maar echt verder dan dat kwam ik niet. Misschien was het toch een beetje de angst om een ‘verplichting’ aan te gaan die mij tegenhield. Want paste dit wel in mijn drukke leven, kon ik hier tijd voor vrij maken?

Het antwoord op die vragen bleek een hele dikke JA te zijn. Want zeker past vrijwilligerswerk in mijn leven en maak ik hier graag tijd voor. Toen ik op NLvoorelkaar hét perfecte klusje tegenkwam, liet ik al mijn twijfels achterwege en melde ik mij aan. Zo gezegd, zo gedaan want sinds december ben ik vrijwilliger bij een ontzettend mooie locatie waar mensen met een visuele en lichamelijke beperking begeleid wonen en activiteiten doen.

En wat ik daar dan mag doen is voor mij het allerleukste wat er is. Ik mag namelijk bezig zijn met mijn passie en deze passie delen met andere vrijwilligers én bewoners. Sinds kleins af aan ben ik al een dierenvriend, nog specifieker een echt paardenmeisje. Al 18 jaar lang ben ik wekelijks meerdere keren in de paardenstal te vinden. In de stal, rondom de stal, op het paard; het zijn mijn favoriete plekken om te zijn.

Tijdens mijn vrijwilligerswerk verzorg ik de paarden die op de boerderij bij de locatie staan, maar het allermooiste is nog wel dat ik de bewoners mag helpen met paardrijden. Eén zaterdag per maand mogen zij lekker een rondje paardrijden. Ik begeleid samen met andere vrijwilligers de paarden en zorg ervoor dat alles veilig verloopt.

Het is zo mooi om te zien hoe zij hiervan genieten.  Tijdens de eerste keer helpen voelde ik me zelfs een beetje schuldig, want ik had de mogelijkheid om elke dag op een paard te mogen zitten en genoot er maar half van in vergelijking van wat deze kinderen deden. Dit was meteen een mooie eye-opener en elke keer dat ik nu op het paard zit denk ik aan hoe dankbaar ik ben dit te kunnen doen.

Helaas kwam na de eerste keer helpen op de boerderij corona om de hoek en gingen alle activiteiten voor de bewoners niet meer door. Begrijpelijk, maar zo ontzettend sneu dat ze niet meer konden doen waar ze zo van genoten. De verzorging van de paarden ging door en in deze tijd heb ik mogen genieten van een aantal prachtige bosritten met de paarden. Want niet alleen de bewoners verdienen het allerbeste, de paarden ook. Gelukkig hebben de kinderen een aantal weken geleden eindelijk weer kunnen rijden en wat hebben ze genoten. De glimlach op de koppies was weer terug en misschien nog wel groter als eerder. Als het aan hun lag hadden we uren kunnen blijven rondlopen.

Ik hoop nog heel lang dit vrijwilligerswerk te mogen blijven doen. De inspanning en tijd die het kost is helemaal niks vergeleken met de dankbaarheid en het geluk wat je er voor terug krijgt. En wanneer ik de kinderen zie genieten op het paard, besef ik me hoe mooi het is om hier onderdeel van te mogen zijn. Hopelijk vind iedereen die dit verhaal leest ook vrijwilligerswerk waar hij of zij zo van kan genieten. Geloof me, het maakt je wereld een stukje mooier!