Ik wil iets doen, kan niet stil zitten

“Mijn naam is Toos van Roij, 74 jaar en woon in Aalst. Ik vind het heel belangrijk om iets voor een ander te doen. Ik ben heel mijn leven druk geweest, kwam uit een groot gezin. En daar hebben we altijd moeten aanpakken, dus dat ben ik gewend. Ik was jong toen mijn moeder overleed. Mijn tweede moeder was gezinsverzorgster, en ik heb ook altijd in de verzorging gewerkt. Inmiddels ben ik al 14 jaar met pensioen, waarna ik nog een aantal jaar als oproepkracht heb gewerkt. Na mijn pensioen ben ik met vrijwillige thuiszorg begonnen om de mantelzorg te ontlasten. Daar kende ik Goed voor Mekaar Waalre van. Toen was er een oproep voor begeleid vervoer, en ik dacht: Nou dat is iets voor mij! Zodoende ben ik erin gerold. Ik doe het met liefde en plezier, ik ben blij dat ik het heb.

In de coronaperiode ben ik blijven doen wat ik altijd deed, zolang het mocht ben ik mijn gangetje blijven gaan. In een eenzame periode geeft het voldoening om iets te kunnen doen voor een ander. Ik bracht boodschappen en kon ze buiten veilig doorgeven. Ook was ik mantelzorger voor een mevrouw die vroeger mijn leidinggevende was, en altijd voor ons heeft klaar gestaan. Ik hielp haar al langere tijd, ook toen haar man nog leefde. Via Goed voor Mekaar Waalre deed ik met haar de boodschappen. Dat deden we als de hulp er was, zodat de hulp bij haar man kon blijven. Inmiddels was mevrouw eenzaam en verdrietig, en moest ze eigenlijk worden opgenomen omdat ze steeds viel. Zelfs toezicht met een cameraatje was niet voldoende. Ze was elke dag bont en blauw van het vallen. Ze zat maar de hele dag, en kon ook eigenlijk geen kopje koffie meer drinken. Drie maanden ben ik intensief bezig geweest met haar, tot aan haar overlijden. Bij haar afscheid mochten 30 mensen aanwezig zijn, maar er waren er maar 11. Dat vind ik erg triest. Hoe kan het bestaan dat er niemand komt in coronatijd? Dat vreet aan mij. Tegelijkertijd geeft het voldoening dat ik goed voor haar heb kunnen zorgen.

Ik heb ook lange tijd mantelzorg verleend voor mijn man en schoonmoeder. Toen zij beiden overleden waren en ik alleen was, viel ik in een gat. Ik ben iets gaan zoeken om te doen te hebben. Gelukkig had ik Goed voor Mekaar Waalre. Ik help drie mensen frequent met boodschappen doen. Van tevoren ga ik altijd eerst even kennismaken. Als iemand zo blij is dat jij het komt doen, dan fleur je helemaal op. Ik hoef niet op de voorgrond te staan, maar het doet je zo goed als iemand blij is dat je komt. Je past je aan aan de drempel die je overgaat, dat gaat vanzelf. Dan ben je in hun omgeving en daar pas je je helemaal aan. Het is niet, ik zal wel is even dit, of ik zal wel eens even dat. Ik heb dat meegekregen van mijn werk, en van het grote gezin waar ik uit kom.

Ik heb altijd een connectie gehad met ouderen, maar ik weet niet wat dat is. Misschien omdat ik altijd een moeder heb gezocht. Mijn tweede moeder kreeg zelf kinderen en was maar 14 jaar ouder dan ik. Dus dat was anders. Je kan zoveel van ouderen leren, en zoveel voor hen betekenen. Ik kan goed luisteren en ik steek er altijd iets van op. Ouderen hebben levenswijsheid en veel verhalen. Zij hebben een heel ánder leven gehad, omdat ze in een andere tijd zijn geboren. Bijvoorbeeld de tijd dat er nog geen elektra was. Ik lees ook graag romans over andere tijden om te lezen hoe mensen hebben geleefd. Mijn man zei altijd: Ik heb respect voor álle mensen. Of ze nou putjesschepper zijn of vuilnisman. Daardoor ga je nadenken. Over hoe zij het beleefd hebben, en dan denk je: ze hebben gelijk! We zijn bevooroordeeld. Je moet niet langs de mensen heen leven, maar je moet met ze leven. En dat zit al in hele kleine dingen. Als maar iemand ziek is, bel is even aan: Heb je iets nodig, ik ga boodschappen doen wat kan ik voor je meebrengen?

Zelf vind ik vind het heel moeilijk om iets aan een ander te vragen. Ik help liever een ander dan dat ik zelf geholpen moet worden. Ik wil anderen niet tot last zijn. Toen mijn man ziek werd, werd ik zelf geholpen door mijn collega’s. En dat was vreemd. Ze verzorgden hem en legden alles klaar. Ze zeiden: ‘’dat kun je niet meer alleen’’. Als je er midden zit, dan gaat dat gewoon. Mensen vragen wel eens: hoe hou je het vol? Dat hou je niet vol. Je doet dat gewoon. Dat zit ook wel in me denk ik. Ik vind het moeilijk, en blijf het moeilijk vinden om te vragen. Maar ik leer het wel. Denk aan een ander en niet alleen aan jezelf. Dat vind ik hè. Mijn man mopperde wel eens: ‘’Denk nou is aan u eigen’’. Ik doe wat ik kan.”

Kun jij ook wat hulp gebruiken of wil jij juist graag iemand helpen? Maak dan gratis en eenvoudig een profiel aan op onze website en plaats je vraag of aanbod. Vind je dit lastig? Wij helpen je graag op weg!